István Szelényi
Biografia
István Szelényi (ur. 8 sierpnia 1904 w Zółom, zm. 31 stycznia 1972 w Budapeszcie) był węgierskim kompozytorem i pianistą. Jego kariera muzyczna rozwijała się głównie w Budapeszcie, gdzie od 1922 do 1926 roku studiował w Akademii Muzycznej im. Ferenca Liszta pod okiem Zoltána Kodálya (kompozycja) i Arnolda Székelya (fortepian). Choć jego kompozycje niosą ślady wpływów nowoczesnych nurów muzycznych, Szelényi znany jest przede wszystkim jako pedagog, redaktor i teoretyk muzyki.
Jako pianista w latach 1928-1930 występował na koncertach, a w latach 1930-1932 pracował jako dyrigent baletu w Paryżu i Londynie. Następnie przez lata 1946-1950 uczył w gimnazjum muzycznym, a od 1950 do 1966 w szkole muzycznej im. Béli Bartóka, a później do 1972 roku wykładał kompozycję i teorię muzyki w Akademii Muzycznej im. Ferenca Liszta - tak jak sam kiedyś.
W latach 1951-1956 pełnił funkcję redaktora naczelnego czasopisma „Új zenei szemle”, a w 1969 roku został uhonorowany nagrodą im. Erkela za zasługi kulturalne. Jako znawca twórczości Ferenca Liszta publikował liczne prace naukowe, w tym analizy i eseje o muzyce romantycznej oraz tradycyjnej muzyce ludowej.
W swojej twórczości kompozytorskiej Szelényi tworzył zarówno utwory orkiestrowe, jak i kameralne, a także bogatą korpus fortepianowy. Jego dzieła obejmują m.in. „Symfonię” (1926), „Koncert skrzypcowy” (1930), „Concerto da camera” (1963) oraz siedem sonat fortepianowych. Jednakże to właśnie jako teoretyk i publicysta muzyczny pozostawił trwały ślad w kulturze polskiej i węgierskiej.